Ik beken kleur …

De pubertijd. Een fase binnen de tienerjaren die wordt gekenmerkt door onzekerheid, soms tegendraads gedrag en het kennismaken met seksualiteit. Het schrikbeeld van iedere ouder, want eerlijk, wij zijn allemaal puber geweest!

Bij mijn tweelingzoons, nu 34, is er nooit echt sprake geweest van ernstig puberen.
Karma kreeg een herkansing toen ik vijftien jaar geleden moeder werd van een dochter. Karma ja, want ik was een rasechte teringpuber! Een onhandelbaar, ongeleid projectiel.
Hemel zij dank blijkt zij tot dusver een opgewekte, sociale, uiterst creatieve, gedreven, intelligente, ambitieuze en prachtige tiener meid.

Ow, maar ze is wel een heuse puber! Kleding kasten vol, nooit iets om aan te trekken; 60x per minuut een selfie te maken; antwoorden die bestaan uit één of twee lettergrepen; iedere dag shoppen; buitensporig veel hobby’s en talloze series bingewatchen verscholen achter haar gesloten kamerdeur.
En ja, ook de geijkte puberouder kreten vliegen haar geregeld om de oren, ‘Ruim je kamer nou eens op!’ ‘Zet je bordje ín de vaatwasser, niet erop!’ ‘Moet je niet weer eens douchen?!’ ‘Een chocoladereep is geen lunch!’ Kortom, een doorsnee tienergezin.

Toch, ja toch, is er in ons gezin iets niet standaard. Voelde jullie al, anders zou het wel echt een clou loze column zijn!
Onze dochter is de dag na haar veertiende verjaardag ‘uit de kast gekomen’ zoals dat heet. Ze valt op meisjes. Geen verrassing voor ons, ze zat niet zo diep in de kast. Toch moesten we een traantje wegpinken om haar openheid en haar vertrouwen in ons.
Ze is inmiddels vijftien en wij gedrieën bewandelen nu ongeveer een jaar ‘the rainbowbrick road’.
En daar, ja daarop struikelen wij, als ouders, nog wel eens over een kleurrijk steentje!

Met het uit de kast komen is ons meisje gaan horen bij de Lhbtiq+ gemeenschap.
Lhbtiq+ is de afkorting voor; Lesbisch, homoseksueel, biseksueel, transgender, intersekse en queer.
De + geeft aan dat de term inclusief is voor mensen die zichzelf anders noemen dan waar deze letters voor staan, zoals aseksueel of panseksueel.
Ja, nog bij de les?! Tong brekend mondje vol medeklinkers. Ik kom nog uit de generatie waar je een homofiel of lesbienne was, maar in de grove mond van het volk, een poot of pot. Te ongenuanceerd, mee eens … wel duidelijk.

Haar vader en ik pogen nu als een ware Alan Turing het enigma van medeklinkers, klinkers, kleuren en codes te ontrafelen. Wánt, naast een letter blijkt iedere groep ook over een eigen kleurpallet én codes te beschikken. Codes die bestaan uit wát voor kledingstuk of sieraad men draagt en hóe men dit draagt. Daarnaast worden ook handgebaren ingezet ter identificatie.
Dit lijkt buitengewoon efficiënt want inmiddels bestaat de vriendengroep van onze dochter uit een bont gezelschap pubers. Bi- en panseksueel, homo en lesbisch, transgender en non-binair. Zij sleurt ze uit alle open kastdeuren mee naar huis.

Het ontbreekt haar vader en ik gelukkig niet aan gastvrijheid.
Iedereen is welkom. Wees vooral jezelf, in welke hoedanigheid dan ook.
Het gebeurt daarom geregeld dat hele groepen pubers zich in onze woonkamer verschansen om te (vr)eten, films te kijken en in grote getalen te blijven slapen …
Wij genieten dan met volle teugen van al die waanzinnig kleurrijke pubers in ons huis. Nou ja, niet letterlijk kleurrijk hoor, want zwart is toch echt de dominante kleur van al hun oversized broeken, hoodies en t-shirts. Zo ook dat van onze dochter.
Als ze er dan zijn, bedienen wij ze op hun wenken als heuse LHBTIQ+ & B eigenaren zeg maar 😉
We voeren aan en af, en zetten onze beste beentjes voor zodat ze zich op hun gemak voelen.
Daar hoort wat ons betreft ook bij, het verdiepen in hun aanspreekvorm wens. Dat wil zeggen, is het een ‘hij’, een ‘zij’, een ‘die’ of een ‘hen’.
Vergis U niet, dit is geenszins een kwestie van simpele, objectieve waarneming.
Neen …

Bijvoorbeeld, één van haar vrienden was een meisje en gaat nu door het leven als een jongen. Doch, door de jonge leeftijd nog niet fysiek in transitie, maar alleen in naam en kledingstijl. Laat het nu exact dezelfde kledingstijl en haardracht zijn als onze dochter. Geregeld staan wij daarom te hakkelen omdat we echt, oprecht ‘Hij’ wilde zeggen maar ‘Zij’ over onze geconditioneerde tong rolde.
Dan hebben we nog de vriend(in) die non-binair is. Geen Hij, geen Zij, genderneutrale naam en dito kledingstijl. Aanspreken met ‘die’ of ‘hen’ is de wens, maar uit ongemak mompelen we daar omheen met ‘je’ en ‘jij’.
Echter is één van haar vriendinnen dan qua uiterlijk weer een echt meisje. Lange haren, hakjes en make-up, doch, die is lesbisch. Nou ja, ze is wel een ‘zij’ in ieder geval. Whaha! <- neurotisch lachje
Het levert daarom geregeld een hilarisch tafereel op wanneer wij als ouders de deur achter het bonte gezelschap dichtrekken en met rode wangen de handen voor de ogen slaan en stamelen: “Ow nee, ik heb weer wat stoms gezegd!”
Gelukkig blijven ze met veel plezier bij ons aanbellen dus onze goede intenties prevaleren.

Ow en voor de luitjes die nu aan de haal zijn gegaan met de gedachte – ‘Het lijkt wel een modegril, ineens zijn ze allemaal homo en transgender’. Daar zal ik kort over zijn … sla even goed je geschiedenisboeken erop na. Geaardheid in al zijn diversiteit bestond door de eeuwen heen al in ettelijke culturen. Louter wordt het door massa’s mensen uit angst, onbegrip, of uit de naam van religie, verafschuwd, veroordeeld en zelfs verboden.
Daar de tolerantie in Nederland verder groeit is het openbaren van je geaardheid, op welke wijze dan ook, geen modegrill maar een cultureel recht. Het mág nu geuit worden, en dat wordt het dus!

Evident is het dat wij als ouders van een lesbische, puberdochter, zoekende zijn in een voor ons onbekende wereld. Evenals zij zelf. Puber zijn is al complex genoeg. Je moet uitvogelen wat je ambities, talenten en (seksuele) voorkeuren zijn. Je wordt geconfronteerd met je angsten, verdriet, de consequenties van je gedragingen en de perceptie van anderen. Vooral dat laatste vinden haar vader en ik zorgelijk. Want als heteroseksueel is het al ingewikkeld genoeg om als puber je weg te vinden, laat staan als je buiten de ‘norm’ valt. Thuis, bij ons, is zij in een veilige omgeving. Ik durf stellig te beweren dat zij zich compleet geaccepteerd voelt in ieder aspect; haar schoolkeuze, haar passies, haar stijl, karakter en haar geaardheid. Maar de acceptatie van ons geeft garantie tot aan de deur. Om die reden maken wij haar middels nieuwsberichten, gesprekken en voorbeelden bewust van een bestaande intolerantie en zelfs haat tegen anders geaarde. Geluk heeft zij met haar vrienden en klasgenoten. Die behandelen haar exact hetzelfde als voordat zij uit de kast kwam. Toch wordt zij buiten en op school al geconfronteerd met gefluister en gegiechel, vervelende opmerkingen of buitensluiting. Zij zegt dat het haar niet deert, dat zij er echt niet wakker van ligt. Maar als ik op ons dakterras met haar in het zonnetje zit en vanuit een groepje voorbij fietsende tieners schreeuwt iemand, “Kankerhomo!” … nou, dan lig ík daar wel behoorlijk wakker van …

Liefde kent gelukkig geen gender …