Mens erger je …

Ik, erger mij snel … aan van alles en nog wat, aan wat en van alles.
Dit doe ik meestal niet in stilte, neen … met begeleidende handgebaren en luid (ver)oordelende argumentatie bereikt dit geregeld, doch vaak onbedoeld, het object van mijn ergernis.
Niet altijd heel handig, zeker niet altijd heel charmant …

Wél erger ik mij altijd aan dezelfde dingen. Een consequente zeikerd dus.
Omdat ‘van alles en nog wat’ te veel is om op te sommen, hetgeen de intentie gaat zijn van dit schrijven, dacht ik; categoriseren die ergernissen. Tot mijn grote, ja ja, ergernis, blijkt dit nog niet zo eenvoudig. Van licht naar zwaar dan misschien? Licht huh?!! Haha, neh, ik heb maar één standje: standje mateloos!
Is even zien, waar heb ik mij de afgelopen dagen zoal aan gestoord bijvoorbeeld?!

Ah, ja, een grote … Gedrag in het verkeer!
Zelf houd ik mij met gemak aan de doctrines van de aangeleerde verkeersregels. Vooral de meest eenvoudige; Sla je rechtsaf dan zet je het rechter knippertje aan, sla je linksaf, de linker. Fiets ik, pfff, nou helemaal eitje, dan hup even die vinger wijzen naar de kant waar je uit wil. Et voila! Met name in die laatste categorie lijkt dit een zeldzaamheid geworden, erger nog, je rijdt voor paal met je uitgestoken vingertje. Zelfs binnen mijn eigen gezin hoor ik wel eens een binnensmonds gegniffel.
Dus, als ik met mijn auto weer eens netjes sta te wachten bij een uitritconstructie, op die fietser van links die wél oogcontact maakt maar toch plots vingerloos rechtsaf slaat, dan roep ik onbeheerst, “Ja lekker bijdehand, je ziet toch Gvd dat ik sta te wachten??!!”
En nee, ik draai mijn raampje er niet voor open. Dat niet, maarrrr, ik heb een cabriolet, dus, in de zomer … nu ja, je voelt hem wel.
Oeh, en dan deze, achter een auto staan die niet snel genoeg optrekt bij een verkeerslicht. Heel slecht voor mijn bloeddruk. Vooral de ‘Oh, groen! Dan ga ik hem even rustig in zijn één zetten’ mensen! Grrr! Niet-te-doen!! Het ergste is, dat mijn ergernissen niet eens gerelateerd zijn aan tijdgebrek. Al heb ik alle tijd van de wereld, rijdt toch verdorie allemaal even door! Kun je nagaan hoe mijn spanningsniveau is als ik wél haast heb.

Las je wat ik deed?? Mijn ‘spanningsniveau’ schreef ik. Een bruggetje naar mijn volgende grote ergernis: Taalgebruik.
Ik had namelijk ook kunnen schrijven, mijn stress-level. Want, dat is wat wij tegenwoordig doen. Engelse woorden gebruiken. Veel, heel veel. Nu hoef je mij echt niet te wijzen op het feit dat leenwoorden bij onze taal horen. Ook mij zul je betrappen op het gebruik van ingeburgerde leenwoorden als; computer i.p.v. elektronisch rekenaggregaat, of ambulance, chauffeur, schwalbe, kapsones en ga zo maar door. Tuurlijk.
Echter … toen ik afgelopen week vanachter een bordje kaasblokjes op de televisie hoorde dat,“Deze Active-repair tandpasta samen met de gepatenteeerde whitening technology als een Pro werkt”, schoot mijn hompie kaas lelijk verkeerd toen ik op zijn perfect Nederlands uitriep,”Lul’s normaal joi!”
Intenser nog word mijn frustratie bij het woord KIDS! Gebruikt op elk demografisch niveau, zowel geschreven als gesproken, en in alle vormen van media en winkelbranches. Zoals de oer-Hollandse Hema die tegenwoordig Kids op haar kledingetiketjes en in reclames gebruikt. Zelfs, ja zelfs, de Nederlandse ondertiteling waarin het Engelse kids vertaald wordt met, yup … kids!
Waarom??!! Zijn we te lui? Of te druk? Korten we daarom alles in? Zodat er meer informatie sneller over wordt gebracht, of omdat het allemaal moet passen in de gelimiteerde leestekens berichten?
We zijn een één-lettergreep natie aan het worden!
Noem mij maar ouderwets dan, maar ik ga met mijn kinderen gewoon nog naar de dierentuin en niet naar de ZOO!

Zoo belanden we bij mijn volgende ergernis. Een hardnekkige, één die mij persoonlijk vaak treft.
De bejegening van mannen naar vrouwen. Nee geen zorgen, ik ga hier niet de ME TOO discussie voeren.
Met mijn mening daarover, gevormd uit vele persoonlijke ervaringen, kan ik een boek vullen.
In dit specifieke geval gaat het over de bejegening die ik zelf zeer geregeld ontvang. Hoewel ik bescheidenheid een deugd vind, durf ik ruiterlijk toe te geven dat ik bijzonder handig ben. Wat mijn ogen zien, mijn hoofd visualiseert, dat maken mijn handen. “Gouwuh klauwuh”, zei mijn lieve en zeer handige vader altijd. Daar heb ik het dan ook van geërfd én geleerd. Maar, zoals sommige van jullie misschien al gelezen hebben in mijn column ‘Hoge hakken … echte zanikers’, zie ik er niet als zodanig uit.
Ik zou ook niet weten wat wel een geschikt tenue is voor de handige vrouw.
Dus als mijn fietsband lek is, ga ik mij niet eerst even verkleden. Hup, fietsie op zijn kop en op de hakjes, plakken die handel. Bij mijn laatste plakbeurt is er, nou, zeg in een kwartier tijd, door wel zes verschillende mannen aan mij gevraagd of ik hulp nodig had. Tuurlijk, goed bedoeld, maar, hoe kan het dat al die goedbedoelde vreemdelingen mijn vriend geen hulp aan bieden als die staat te kloten met zijn fietsie?!
Zo ook, toen ik een figuurzaag ging kopen voor een houten gedenkteken, dat ik inmiddels heb gemaakt, voor mijn vaders graf. De meneer achter de balie ging mij ongevraagd voordoen hoe ik mijn zaagje erin moest zetten, de figuurzaag vast moest houden én mijn zaagje er weer uit moest halen! Het was mij snel duidelijk dat ik hier een stuk behendiger in ben, maar heb de beste man toch vriendelijk bedankt voor deze moeite.
Afgelopen week … dat was werkelijk een kostelijke. Mijn autootje gereden naar zo’n was-park zeg maar.
Ik doe meestal een tijdje over het was proces, en daarom wist ik dat mijn koelvloeistoftankje inmiddels genoeg was afgekoeld om bij te kunnen vullen.
Terwijl ik gebogen stond onder mijn open motorkap hoorde ik naast mij, “Gaat het wel goed zo??”
Ik keek op en door een grimas wist ik eruit te persen, ”Jazeker, waarom denk je van niet dan?”
“Nou, wat ben je aan het bijvullen dan?” vroeg de vriendelijke man.
“Koelvloeistof”, nam ik nog de moeite.
“Ow, ja want ik dacht, als dat ruitenvloeistof is dan zit je verkeerd.”
Onder deze hoeveelheid mannelijke bemoeienis bezweek mijn grimas rap en met onverhulde irritatie heb ik hem medegedeeld dat ik weet waar het hoort, dat mijn tankje lang genoeg is afgekoeld én ik wel degelijk in het bezit ben van de juiste koelvloeistof behorende bij deze dierbare jongtimer!
“Hmmm, je denkt zeker waar bemoeit die zich mee?”
“Ja dat denk ik! Goedemiddag meneer!”
Nu hoor ik jullie mannen denken – ja, wij doen het nooit goed, als we géén hulp aanbieden zijn we ook eikels! Ow wacht, dit zit niet in mijn hoofd, mijn vriend riep dit net ietwat verontwaardigd.
Vergis U niet, ik ben gek op ouderwetse hoffelijkheid. Een attente man, is een sexy man. Ik ben zeker geen verstokte feminist. Ver van zelfs. Ik neem welgemeende hulp aan met nederige dankbaarheid.
Maar heren, kijk de volgende keer voorbij je ego naar de persoon, wat deze aan het doen is, en hoe deze het doet; je ziet snel genoeg of diegene hulp nodig heeft of niet …
Mocht er onverhoopt sprake zijn van een ander motief, wees oprecht. Kom je wellicht verder mee! 😉

Nu kan ik mij zo voorstellen dat het beeld gevormd over mij, na al dit tekeer gaan, in de richting komt van een mega zuurpruim. Nou, geloof me, je kunt mij gerust uitnodigen op een feestje hoor! Als ik arriveer heb ik tenslotte al die frustraties al ge-botviert op die argeloze voorbijgangers!
De rest spoel ik wel weg met een heerlijk Chardoneetje!

De rest??!! Hm, ja;
Joggingpakken als je niet sport; Kleinerende types; TL-buizen; Slechte luisteraars; Nederlandse tieners die met een Marrokkaans accent spreken of die met zijn vijven naast elkaar op de weg fietsen; Een datum prikken; Mensen die geen wijn in huis hebben; Families die voor mijn voeten lopen in The Mall; Teveel Whatsapp berichten; Duck-face selfies; Vooruit inparkeren; Mensen die zich nooit ergeren; Range Rovers; Koude voeten; Hoge luchtvochtigheid; De vraag wat je voor je verjaardag wil; Vieze was naast de wasmand; Croques; Uggs; Hard lachen in het openbaar; Mooie vrouwen die met mijn vriend flirten; Mijn moeder; Panty’s; etc etc …