AaaaaargHDH!

Ik ben een voorvechter voor het opnieuw invoeren van zware lijfstraffen. Voor een selecte groep welteverstaan. Het betreft de mensen die het nodig vinden te roepen: “Oh, ik heb ook ADHD, want ik ben heel druk!”
Ze hoeven daar geen blijvend letsel aan over te houden, alleen een blijvend besef dat ze hun mening, over een onderwerp waar ze klaarblijkelijk niets of te weinig vanaf weten, voor zich moeten houden!

De enige verzachtende omstandigheid die ik deze groep zal bieden is, dat ik evengoed bevooroordeeld was. Ooit … tot aan mijn eigen ADHD diagnose 15 jaar geleden, ik was toen 38 jaar;
“Huh, wat?! Maar dat is toch een springende tienerziekte?!” was mijn eerste reactie.
Nou, neen dus. Om er geen TED talk van te maken, even kort de theorie:
ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder, vroeger Minimal Brain Damage genoemd) is een neurologische ontwikkelingsstoornis waarbij de volumes van de amygdala en de hippocampus kleiner zijn en ook werkt de informatieoverdracht anders. … geen kattenpis dus.

Enthousiast keerde ik naar huis en begon het mede te delen, aan wie het horen wilde. Vier meningen verder, was niet alleen mijn enthousiasme verbrijzeld, ook mijn geloofwaardigheid.
Want ja; “Iedereen heeft tegenwoordig ADHD.” “Dat komt alleen door een slechte opvoeding.” “Dat kun je als volwassenen niet meer krijgen hoor.”
Oeh, en de ergste, “Oh, ik heb ook ADHD, want ik ben heel druk.” Aaaaaaargh!!!!!

Druk?! … dat dekt de lading niet hoor! Laat ik je even meevoeren in mijn gevoelswereld;
Okay, zet hardcore techno muziek op het hoogste volume, vergezeld door een aantal knipperende, stroboscooplampen, drink 10 koppen zwarte koffie en laat een heleboel mensen en objecten rond je heen bewegen.
Combineer dit met gemiddeld 100 onwillekeurige gedachten per minuut, en probeer dán een boek te lezen, een mail te schrijven, of wat dan ook dat enige concentratie vergt. Succes!

Daarnaast heb ik problemen met mijn motorische coördinatie, mis ik een in en uit filter en heb ik geen tot weinig impulscontrole. Door een bij ADHD horend verstoord melatoninegehalte slaap ik slecht, en ben chronisch vermoeid, maar dus ook chronisch gejaagd.

Hoe ziet dit er nu in de praktijk uit?
De deur uitkomen of een taak uitvoeren is een ware worsteling. Mijn brein raakt zo overbelast dat ik letterlijk vast kan lopen.
Áls ik dan eenmaal in beweging kom, dan vergeet ik mijn doel de seconde dat ik een stap zet; -’Ow ja, dat moet ik nu echt gaan repareren, shit, de was zit al drie dagen in de droger, hey een lieveheersbeestje, ow, ik moet die rekening nog betalen, ah, bah een vlekje op mijn mouw, shit, ik vergeet dat appje te beantwoorden, waar is mijn bril eigenlijk?, wat nu als ik dat kastje eens daar neerzet?, auw Godver mijn teen, f*ck ik moet echt mijn moeder vandaag terug bellen, als ik dood ben wil ik een paarse kist, pfff, kmoet echt plassen … uuuuh, wat ging ik nu ook weer doen?’-. Vaak zelfs nog hardop ook.
Probeer je voor te stellen wat er gebeurt als er dán iemand tegen mij gaat praten, of, erger nog, vragen gaat stellen! Dan moet ik het proces van bedenken wat ik moet gaan doen, opnieuw aanvangen. Hyperfocus is daarom de enige manier om taken uit te voeren. De wereld om mij heen mentaal uitschakelen dus.

Alsof dat allemaal al niet genoeg is, vergeet ik ook nog van alles, raak geregeld spullen kwijt, laat veel kapot vallen, loop dingen omver, stoot mezelf overal aan en erger nog, blesseer mezelf geregeld. Soms zelfs ernstig.
Ik kan aanwijzingen niet goed opvolgen, want zonder filter struikelen de gedachten over elkaar heen mijn hoofd binnen. Daardoor duurt het, meestal voor de ander, te lang om te ordenen, en krijg ik die tijd niet of neem die tijd niet. Dat komt dom over, en dat maakt me heel onzeker.

Leg bovenstaande theorie en praktijk maar eens op de dagelijkse werkelijkheid. Dan zal het niet moeilijk zijn je voorstellen dat mijn afwijkende brein mijn gedrag bepaalt. Mijn gedrag lokt op zijn beurt reacties uit. Ik ben in mijn leven daarom zeer geregeld, gepest, beschimpt, genegeerd, verstoten, uitgelachen, veroordeeld, totaal onbegrepen en zelfs bedreigd. Ook mijn eigen ouders lieten geen dag voorbijgaan zonder mij te verzekeren dat ik lastig, moeilijk en onhandelbaar was.
Samenwerken is voor mij onmogelijk, ik raak constant in conflict.
En neen, niet puur en alleen door de ADHD. Het wrange is dat je door die negatieve bejegening veelal comorbide stoornissen ontwikkeld. Persoonlijkheidsproblematiek, dwangneuroses, angststoornissen en een zelfbeeld dat ver, heel ver, beneden een gezond eigenwaarde peil ligt.
Een lelijke vicieuze cirkel.

De gevolgen van het hebben van ADHD kunnen dus verstrekkend zijn, en in mijn eigen geval waren en zijn die veelal dramatisch.
Ik betaal honderden euro’s per jaar aan boetes voor vergeten afspraken en bekeuringen voor te hard rijden.
Ik heb onaf geronde opleidingen, onvervulde dromen, passies en ambities. Ik heb carrières op moeten geven en ben geliefden en dierbare vrienden verloren …
Ik leef dagelijks met de, soms verpletterende, consequenties van mijn niet doordachte en impulsieve beslissingen.

Voor mij is het hebben van ADHD één grote worsteling. Het is allesbepalend en alles overheersend. Een onzichtbaar gevecht, maar zeker zichtbaar voor de mensen in mijn omgeving, mijn gezin, mijn geliefde.

Dus uh … denken jullie nog steeds dat ADHD het equivalent van druk is???

Zowel, dan verdien je mijn woede!