De eendenbek kroniek …

De ‘eendenbek’ … het martelwerktuig dat vroeger of later, soms of geregeld, met of zonder toestemming, het leven van iedere vrouw binnendringt.

Voor de onwetende onder ons; Het speculum, dat is de officiële benaming, is van ijzer of plastic en heeft de vorm van een, jep, eendenbek. Het wordt gebruikt door, onder andere, de gynaecoloog om inwendig onderzoek of andere ingrepen te verrichten bij personen van het vrouwelijke geslacht.
Dit alles terwijl de vrouw in kwestie ligt op een onderzoekstafel en met haar ontblote onderlijf wijdbeens in twee beugels hangt ter hoogte van het gezicht van de onderzoekende partij.
Het zal weinig inlevingsvermogen vereisen om te concluderen dat dit een ongemakkelijke en gênante positie is om je in te bevinden. Zonder uitzondering.
Recent nog heb ik om die reden mijn 14 jarige dochter op gereserveerde wijze voorgelicht over het bestaan van dit fenomeen. Iets wat mijn ouders hebben nagelaten met als een gevolg een traumatische ontmoeting toen ik deze eend voor het eerst in de bek keek.
Het toeval wil dat ik kort na mijn praatje zelf een gynaecologisch ingreepje moest ondergaan waarvan ik wederom met een hilarische anekdote terug keerde. Wederom en hilarisch inderdaad. Want blijkbaar is het niet alleen voor de vrouw zelf een wat precaire aangelegenheid.
Er komt verrassend genoeg, geregeld wat gestuntel bij kijken. De hoogste tijd leek mij, om dit onderwerp maar eens open en bloot te leggen 😉

Als moeder van drie kinderen ben ik inmiddels een speculum veteraan zeg maar. Mijn eerste ongevallige ervaringen heb ik te danken aan de gynaecoloog die mij gedurende mijn eerste zwangerschap heeft begeleid. Ik was pas achttien en in verwachting van een tweeling. Zij was een kortgeknipte, grijsharige dame met de uiterlijke kenmerken van een Russische kogelstootster en de daarbij behorende beleefdheden … geen. Direct op haar doel af met twee enorme, nooit opgewarmde jatten en geen enkele voorlichting of woorden van geruststelling. Ik kon dan ook mijn geluk niet op toen bleek dat zij tijdens mijn bevalling op vakantie was en de invaller een warmhandige, schappelijke kerel was. Helaas was mijn geluk, en haar vakantie, voorbij tijdens mijn eerste gynaecologische controle. Krap zes weken na een ingeknipte bevalling. Zonder aankondiging, opwarmen en pardon plaatste zij haar speculum daar waar ik dacht dattie nog niet zou passen. Na wat paniek en hoorbaar tegensputteren mijnerzijds, bleek haar inschattingsvermogen in deze tóch de juiste … hemeltje dank!

Een jaar of twee na het bevallen van mijn tweeling, lag ik weer eens voor iets routinematigs, in de stijgbeugels. Tussen mijn opengesperde benen keek ik in de ogen van een vriendelijke kerel. Zittend op een krukje met wieltjes, op ooghoogte van mijn vrouwelijk geslachtsorgaan, wisselde hij wat beleefdheden met mij uit terwijl zijn hij zijn latex handschoentjes om klungelde.
“Ok, zo, laten we eens kijken,” zei hij, en zette met zijn voet af zodat zijn krukje in snel tempo achteruit mijn gezichtsveld uit reed.
Met eenzelfde vloeiende beweging was hij na korte tijd weer terug tussen mijn benen alwaar hij met zijn onderzoek aanving.
Intensief starend in de bek van de eend hoorde ik hem zeggen, ”Zo … dus jij hebt een tweeling??”
“Ow mijn God!! Kun je dat zien dan??!!” riep ik geschrokken en gegeneerd, mijzelf oprichtend om hem met grote ogen aan te staren.
Zijn blik ging van verbazing, naar begrip naar vermaak, en luid lachend formuleerde hij zijn antwoord; “Haha, nee nee zeg, ik las het net in mijn dossier!”
Opgelucht liet ik mijzelf weer achterover vallen …

In al die tussenliggende jaren heb ik nog zeer geregeld rendez-voustjes gehad met de eendenbek.
Voor ontelbare uitstrijkjes, onderzoekjes en spiraaltjes. Je zou denken dat het na al die keren wat is gaan wennen. Au contraire!
Doch geld dit niet alleen voor de vrouwelijke patiënt hoor. Zelfs de gepokte en gemazelde specialisten lijken geregeld een bepaalde géne te voelen. Zo ook mijn huidige huisarts.
Een paar jaar geleden heeft hij de praktijk overgenomen en al vrij snel daarna kwam voor mij het moment om mijn spiraaltje te laten verwijderen. Hij was nieuw voor mij, ik voor hem.
Wederom liggend in de stijgbeugels kwam hij erachter dat het licht niet scheen waar hij kijken moest.
De oplossing vond hij na een ongemakkelijk lange zoektocht, in een soort mijnlamp die met een elastiek op zijn hoofd bevestigd moest worden. De rek was eruit en de lamp bleef voor zijn ogen vallen. Na een hoop gelach, gesputter en de conclusie dat hij echt twee handen nodig had voor deze ingreep, moest ík dan maar even de lamp op zijn plek houden. Even kuchen en klaar! Voor de visueel ingestelde onder jullie hoef ik niet te benadrukken hoe komisch dit tafereeltje eruit zag!
Op dat moment mij er niet van bewust dat dit een prelude was op mijn meest recente ervaring met hem.
Zijn kakelverse arts-assistent liet mij, direct na het maken van een uitstrijkje, liggen met een speculum die ik zelf even vast moest houden, omdat ze toch de huisarts er even bij moest halen. Wijdbeens en in de richting van de deur. Op het openen van de deur kijkt mijn huisarts mij onverhoopt recht in de … bek … terwijl ik opgewekt roep: “Ja, ook goedemorgen!”
“Nou, kijk, dat is nog eens een warm welkom”, riep hij hard lachend terug, inmiddels aan elkaars humor gewend.

Dus dames, in het vervolg, geneer U niet, denk aan dit verhaal en weet, het ongemak is wederzijds!

Voor de echtgenoten, partners en vaders, wees bewust van wat wij als vrouw moeten doorstaan.
Het is gênant en vaak ook pijnlijk, maar o zo noodzakelijk.
Dus, wees lief, begripvol … en zorg dat je ons na een onderzoek of ingreep overlaadt met luxe, Belgische chocolade! 😉