Wie de schoen past …

In dit geval, de schoen van de ‘goed bedoelde’ adviezen.
Je kent ze wel, de vriend of vriendin die een schouder biedt, het familielid, ver of dichtbij, vrienden van vrienden in de kroeg, je favoriete collega.
Ze zijn maar wat gewillig om jou desgevraagd- misschien heb je er zelfs om gesmeekt- ,vaker nog ongevraagd, te voorzien van allerhande adviezen. Puttend uit de bron des hún levens.

Kijk … dat is nu exact waar de schoen wringt!
Die adviezen komen te állen tijden uit het brein van het subjectieve individu.
Niks mis mee, subjectiviteit, mits … het onbewust is. Een advies is namelijk niets anders dan een oordeel verpakt in een altruïstische omslag. Een heimelijke vorm van arrogantie.
Want zeg nou zelf; wáár haalt de vrijgezelle BFF het lef vandaan om haar hart gebroken vriendin van relatie advies te bedienen?! Die tuttige moeder met haar voorbeeldige kroost, die met opgetrokken neus, boven een dampend, kopje gemberthee jou op ‘t hart drukt dat je nu echt je verslaafde zoon uit huis moet zetten. Of dat jonge, ongehuwde en kinderloze nichtje die plots expert blijkt over het effect van een scheiding op jouw kinderen. En och, de ergste, vind ik de minnares die in zijn oor fluistert dat hij beter weg kan gaan bij zijn vrouw omdat zij hem wel begrijpt (BRAAK!).

Doch, zeker niet van arrogantie verschoont is het individu die met soortgelijke ervaring jouw vervolgstappen voor je uittekent en oplegt.
Kijk, want, die eerder genoemde subjectiviteit is een bloedje link vaatje als daar het advies uit wordt getapt. Buitendien, hóe betrouwbaar is jouw bron eigenlijk??
Ter verduidelijking ga ik je toch met een paar afgesleten uitdrukkingen om de virtuele oren slaan:
Een verhaal heeft altijd twee kanten; Waar er twee zijn hebben er twee schuld; zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten.
Wát weten wij nu eigenlijk echt helemaal van de ander. Precies! … een beetje, een beetje veel, bijna alles. We weten met name wat de ander wil dat jij weet. Zelfs als men de ander een keer op iets betrapt, is dat nog altijd een geïsoleerd incident.
Denk jij nu echt dat je de abortus die jij op je vijftiende hebt gepleegd gaat delen met de vriendin met de onvervulde kinderwens?
Of dat die vriend met zijn voorbeeldfunctie en model gezin open is over zijn drugs verslaving.
Zou de overspelige man die zijn vrouw mishandeld dat aan zijn minnares gaan vertellen denk je?!

Niemand is namelijk verschoont van schaamte en ego. Nie-mand!
Daarom verzoek ik je, vraag ik je, smeek ik je. De volgende gelegenheid waarin iemand, wie dan ook, hoe geliefd, vertrouwd of waardevol dan ook, vraagt/smeekt om je luisterend oor, je schouder, je mening …
Adem even in, en vraag je af of het werkelijk is wat iemand nodig heeft.
Hoe belangrijk jouw mening voor die ander is. Hoe eerlijk de ander is, of kan zijn tegen jou. Maar belangrijker nog, hoe eerlijk jij nu eigenlijk zelf bent.
Je kunt een enorme steun zijn, zonder advies, zonder mening. Een arm om de schouder, een zakdoek voor de tranen, een kopje thee, een uitgesproken validatie van de ellendige positie waar diegene in verkeerd. Vertel niet wat jij vindt, vertel niet wat jij verwacht. Vertel niet wat jij zou doen. Vraag!
Wat voel je? Wat wil jíj? Wat wil je niet? Wat kan ik doen?
Wees eerlijk als je niet weet wat je moet doen. Schaam je niet als je niets kán doen.
Laat je ego niet het woord doen en laat de woorden van de ander niet zaligmakend zijn!

Zó, en nu ben ik even druk om mijzelf te ontdoen van die schoen die mijn eigen goedbedoelde, adviserende voetje zo afknelt …