Lieve God!

Ik kwam deze ochtend tot een schokkend besef…
Als U de mens geschapen heeft naar uw evenbeeld; dan ben ik U maar Ú bent ook mij?!

Lieve God … nou, dan benijd ik u niet!
Want uw hoofd, och uw hoofd! Geen enkele vorm van begrenzing te bespeuren hè?!
Gedachtenstromen denderen naar binnen met het geweld van de Niagara waterval; waarin het onderscheidt tussen belang en onbelang … van ondergeschikt belang lijkt.
Dat filteren van al die gedachten is nog best een Hels karweitje. Dat vergt aandacht, en tijd.
Ik weet natuurlijk niet hoe U in uw tijd zit, maar ik wat krap. Mijn naasten blijkbaar ook, die willen altijd dat ik snel antwoord, of handel. Snel … daar doe ik niet aan. Niet omdat ik het verdom hoor, exuseer mijn taalgebruik. Neen, dat zou impliceren dat ik er invloed op kan uitoefenen.
Voor ‘snel’ heb je overzicht nodig. Organiseren is hier het sleutelwoord. Kijk, en dat vermogen bevindt zich werkelijk in geen enkele cel van mijn lichaam. Geen enkele verzeker ik U.
Nu is het wonderlijke dat mijn hoofd en ik daar iets op bedacht hebben … Structuur! Want, als je dus van binnenuit geen enkel overzicht kan afdwingen dan doen we dat toch van buitenaf?! Wij gaan alles, maar dan ook álles onder controle brengen én houden.
Nu zal het U, vermoed ik, nog verbazen hoe veel zaken ik onder controle weet te houden. Ja, het kost wat tijd, dat wel. Ok, veel, héél veel tijd. Moeite? Ook ja…
Toch is het geen keuze, verslappen betekent chaos alom. Voor al dat controleren hebben ze hier een mooie term; dwangstoornis. Afgekort, OCS. Afkortingen, zijn wij hier beneden gek op – álles korten we af. We duiden, verklaren en analyseren er op los. Ow, en diagnosticeren. God, wat diagnosticeren wij zielsgraag.
Ik, grossier inmiddels in afkortingen en diagnoses. Ik heb er al negen binnen gesleept. Dat is veel ja … té veel. Verrassend genoeg heb ik hier geen problemen mee. Waar ik in het verleden door een ieder óngevraagd gediagnosticeerd en geduid werd met bijvoorbeeld; Lastig; Moeilijk; Onhandelbaar; Lui; Knettergek, dom en andere termen die ik naar U toe niet wil herhalen, krijg ik nu mooie afkortingen en stoornissen waar daadwerkelijk handvatten voor bestaan. Talloze zelfs. Nu is dit niet zaligmakend hoor. Zitten wat haken en ogen aan. Handvatten worden namelijk aangereikt. Door deskundige en soms onkundige mensen -maar je moet ze dus wel actief aanpakken én benutten. Zal bij U helemaal lastig zijn, wie is er tenslotte deskundiger dan U?
Al die handvatten dus, stellen mij in staat om enigszins te functioneren. Op micro niveau dan hoor. Want in de grote boze wereld crepeer ik van de angst en onzekerheden.
Eerlijk, het is iedere dag opnieuw een meedogenloze strijd. Eentje die continue woed, ongenaakbaar is én levenslang blijkt. Het zwaarste eraan vind ik… hét is onzichtbaar.
Nu is het bij veel mensen zo, wat je niet kunt zien, dat bestaat niet. Hand in eigen boezem, ik ben inmiddels zelf erg bedreven in ‘de schone schijn’. Tenslotte willen wij, mijn hoofd en ik, álles onder controle houden weet U nog?! Zo ook iedere mening of oordeel van de ander, een ieder ander…
Vanzelfsprekendheid is een luxe die míj niet ten dele valt. Geen enkele seconde van geen enkele dag.
Lieve God, hoe komt U de dagen door dan?! Al die verantwoordelijkheden en weinig sprake van micro niveau.
Mocht Ú nu ooit eens een luisterend oor nodig hebben, ik ben er hoor. Voor zolang ik leef in ieder geval.
U weet mij te vinden neem ik aan?!

Hoogachtend… Wij.